Ot zwyczajnie, zarobiona jestem i to bez jakiegokolwiek i czyjegokolwiek przymusu. Sama, z własnej woli narzuciłam sobie jarzmo na kark, uśmiechając się przy tym radośnie.
Dekoupag'em zainteresowałam się parę miesięcy temu,powiedziałam sobie:"to jest to!"i z radosnym kwikiem rzuciłam się w wir malowania, wycinania, lakierowania i gapienia się w przedmiot czekając aż wena raczy się zjawić.
I tu chwalić się będę.
Okazało się, że moje tworki-wytworki znajdują amatorów i nawet bardzo im się podobają.Niestety mieszkanie ma ograniczony metraż, a ślubny ciągle zahaczał np.o puszkę z farbą czy pędzle, pomrukując pod nosem, inwektywy pewnie, choć głośno nie chciał się do tego przyznać.
Skorzystałam z okazji, że dziecka opuściły gniazdo, zaanektowałam pokój na pracownię i oddałam się radosnej twórczości.Przydługi ten wstęp, ale zmierzam do tego, że w niedzielę po raz pierwszy PUBLICZNIE wystawię swoje tworki-wytworki na kiermaszu przedświątecznym.
No, trema mnie zżera, muszę logistycznie rozwiązać mnóstwo spraw, typu oświetlenie, wystrój, i całej tej reszty mającej przyciągnąć ewentualnych klientów.
W związku z tym cały tydzień przeznaczyłam na wywiązanie się z wcześniejszych zamówień i produkcję nowych rzeczy. Przy okazji upiekłam całą masę pierniczków, które w prezencie dostaną odwiedzający moje stoisko, będzie grzaniec (a co!) , którego aromat spotęguje świąteczny nastrój.
Pracownia przypomina plac budowy, wszędzie porozkładane przedmioty,te do malowania, te do suszenia, te do lakierowania. Nawet kot ma problem z poruszaniem się wśród tego bajzlu. .
A reszta mieszkania leży odłogiem i czeka na świąteczne dekoracje.
Nie zamierzam się jednak poddawać, głowę i bolące plecki postawię do pionu i dam radę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz