Małe szczęście

 No, koniec leniuchowania czy raczej udawania zajętej;)) tak trudno znowu wejść w utarte tryby, coś by się z wiosną chciało zrobić, zmienić, już sama nie wiem, czego mi się chce;)))
Po majowej zimie znowu do nas zawitało słoneczko, pięknie przygrzało, to i mały spacerek zrobiło się.
Kocham kwiatki, niestety ziemię posiadam tylko w doniczkach,  więc zielone do wazonu zdobywam w rozmaity sposób;)) np. przedzieram się przez niczyje chaszcze, jeśli tylko w nich zauważę jakieś kwiecie. Tak było i dzisiaj. W gąszczu różnych różnistych badyli rosło sobie kwitnące przecudnie drzewko. No, przecież nie przejdę obok niego obojętnie, skoro oczyma duszy już widziałam w dzbanku obsypane kwieciem gałązki:))
Mógł sobie ślubny wrzeszczeć do woli, parłam do przodu jak czołg. I co? ano nic!!! ani jedna gałązka nie miała pąka, wszystko było w pełnym rozkwicie, nie doniosłabym  do domu kwitnących gałązek , chyba, że znacząc za sobą szlak z płatków;))
Pełna rozgoryczenia wracałam więc z pustymi rękami, ale przed własnym domem doznałam olśnienia! na trawniczku przed blokiem rosną STOKROTKI!!
Bez chwili namysłu kucnęłam więc i z uczuciem szczęście rwałam cudne kwiatki.
Powiedzcie same, czy tak wiele do szczęścia nam trzeba?

 

 i żeby nie było, że nic nie robię, szafka na klucze.

Pozdrawiam odwiedzających.